Vera: ‘Twee keer moest ik opnieuw beginnen’

“Twee keer heb ik opnieuw moeten beginnen in mijn leven. In 2014, toen ik mijn geboortestad verliet met mijn moeder en dochter. Die beslissing was moeilijk, maar de tanks van separatisten en de explosies in mijn straat lieten me geen keuze. Nu woont er een Russische militair in mijn huis. Ik geloof niet dat ik ooit zal terugkeren. Het enige waarvoor ik zou gaan, is om het graf van mijn vader te bezoeken. Als de begraafplaats er nog is…

Zevenenhalf jaar lang bouwde ik mijn leven op in Kyjiv. Ik werd een populaire trouwambtenaar en won het vertrouwen van de mensen. Maar in de lente van 2022 moest ik opnieuw vluchten. Nu woon ik in een opvangcentrum voor vluchtelingen in Purmerend. Ik werk als huishoudelijke hulp voor ouderen en ben vrijwilliger-tolk. Ook help ik andere Oekraïners met hun documenten.

Toch heb ik mijn passie niet losgelaten: het organiseren van bruiloften. Ik heb al enkele Oekraïens-Nederlandse huwelijken geleid. Tegen Nederlanders zeg ik: ‘Ik ben Vera uit Oekraïne, ik woon hier pas een paar jaar, maar ik doe mijn best om goed Nederlands te spreken’. Vooral de traditie om ‘Horko!’ te roepen, zodat het bruidspaar moet kussen, vinden ze geweldig. Eén bruidegom vond het zo leuk dat hij het zelf begon te roepen!

Een favoriete plek? Moeilijk te zeggen. In Loehansk hield ik van mijn huis en de wijk Kambrid, in Kyiv van de moerbeibomen op Trojesjtsjyna. In Purmerend geniet ik samen met mijn dochter van fietstochten en ‘s zomers van wilde frambozen langs het fietspad naar Volendam. Want echt, ik ben dol op frambozen! Tijdens onze fietstochten in de avond, houden mijn dochter en ik van de stilte van Purmerend, de sterrenhemel en het warme licht uit de ramen. Onze route begint bijna altijd op dezelfde manier: we fietsen tot aan de rand van Kwadijk en volgen van daaruit het kanaal, dat door heel Purmerend loopt. Voor de terugweg kiezen we bewust de kleine straatjes — lief en stil.”

Dit artikel verscheen eerder in VluchtelingenWerk Magazine, in de rubriek ‘Mijn plek’. Hierin vertellen vluchtelingen over een speciale plek in Nederland, die na hun aankomst veel voor hen betekende.